Gaelic Athletic Association, choć zwana jest "Scor", co znaczy po irlandzku "duże zgromadzenie", podobnie przeprowadza sesje tańca i muzyki irlandzkiej w różnych zakątkach kraju, zwłaszcza w miesiącach letnich. Organizowanie przez "Scor" zawodów rozpoczęło się w późnych latach 60., kiedy zainicjowano kulturalną działalność poza sezonem, aby zachęcić członków stowarzyszenia do czerpania przyjemności z innych aspektów irlandzkiej kultury. Program opracowany w północnym Cork zawierał figury taneczne i późniejsze sety. Stąd rozpowszechnił się na wszystkie prestiżowe konkursy, również na ogólnokrajowe finały All-Ireland, które były transmitowane przez TV.

W 1696 roku Gael Linn, twierdząc, że istnieją różnice w konkurencyjnych przedsięwzięciach muzycznych w różnych rejonach kraju, powołał "Slógadh". Miało to na celu danie młodym ludziom okazji do rozwijania i pokazywania w mediach krajowych swoich muzycznych, tanecznych i teatralnych talentów. Pierwszy Narodowy Finał (National Final) odbył się w 1969 roku; brało w nim udział 1500 uczestników; z czasem liczba się zwiększała, a w ostateczności urosła do 50 tysięcy zawodników, pochodzących z 32 krajów.

W zawodach Gael Linn, taniec rozstrzygany jest w trzech kategoriach - Układy Tradycyjne, Układy Własne i Dance Drama. Te kategorie przeznaczone są dla grup 4-ro lub 8-mio osobowych. Tradycyjne Układy odtwarzają dokładnie stary styl tańca, z uderzeniami ciężkich butów, który wykonywano podczas zwyczajnych domowych spotkań. Chociaż pochodzą one z hrabstw Clare i Kerry, dziś tańczy się je w całej Irlandii. Najtrafniej ich charakter reprezentują Sety Clare i Kerry. Układy Twórcze czy Cararet (The Creative or Cararet Set), wykorzystujące lekkie kroki, dają więcej możliwości. w obu grupach praktykuje się układy połówkowe, tańczone na cztery osoby i układy całościowe na osiem osób. "Dance Drama" to dwudziestominutowe przedstawienie opowiadające przeważnie jakąś irlandzką historię. Tancerze przedstawiają w baletowej formie irlandzki mit, legendę czy inne priorytetowe wydarzenie. Często pojawiają się dzieje patrona Irlandii, św. Patryka albo opowieść o czworgu Dzieciach Lira.

Reguły nauki i zawodów ustala komisja w Irlandii (An Coimisiun le Rinci Gaelacha). Instruktorzy i sędziowie muszą mieć odpowiednie kwalifikacje.
W celu promowania oraz ochrony tańca irlandzkiego stworzono specjalną instytucję An Coimisiun Rules On Irish Dance Costumes. Komisja miała ustalić ogólne zasady dotyczące ubioru noszonego podczas zawodów. Powołano specjalną podkomisję w celu stworzenia reguł co do wzorów sukienek, które byłyby dopuszczane w zawodach. An Coimisiun zaakceptowało owe zasady: ich naruszenie miało skutkować wykluczeniem z konkursu. Należy jednak podkreślić, że reguły odnosiły się wyłącznie do strojów ubieranych do konkursów, tak więc nie zamierzano krytykować mniej tradycyjnych form rozpowszechnianych przez występy estradowe.

Zasady są następujące:

• strój musi składać się z pełnego przodu i tyłu; nie są dopuszczalne wszelkie formy odcinane


• materiał musi być odpowiednio ciężki, np. aksamit, trewira, gabardyna, mieszanki wełniane itp.


• sukienka nie może być krótsza niż 4 cale nad kolano


• dekolt powinien sięgać obojczyka albo może być płytszy (stójka); nie wyklucza to stosowania różnego rodzaju lamówek


• rękawy muszą sięgać nadgarstka; winny być szyfonowe lub koronkowe


• konieczna jest odpowiednia bielizna; rajstopy nie cieńsze niż 70 den.


• stroje "teatralne" muszą nawiązywać do przedstawianej historii i przestrzegać w/w reguł, szczególnie zaś, jeśli chodzi o rodzaj materiału, obszycie i dekolt
  

Celem stosowania tych reguł jest gwarancja, że konkursy publiczne będą pokazywać taniec irlandzki w najbardziej korzystny sposób oraz celem zabezpieczenia praw zawodów.