Historia tańca irlandzkiego

Historia tańca irlandzkiego ujawnia ciągłe zmiany ludności, jakie zachodziły przez migrację i inwazje. Wszyscy przynosili ze sobą odmienny styl tańca i muzyki. Wzmianki o tych początkach są bardzo niejasne, ale wiadomo na pewno, że jednymi z pierwszych tancerzy byli druidzi, którzy tańcząc podczas rytualnych obrzędów, oddawali cześć dębom i słońcu. ślady tych tańców w okręgu przetrwały do dzisiaj w niektórych figurach tanecznych.


Kiedy ponad 2000 lat temu Celtowie przybyli ze środkowej Europy do Irlandii, przywiedli ze sobą swój własny narodowy taniec. Nawet w 400 r., po ustanowieniu chrześcijaństwa, kapłani wykorzystali pogańską ornamentykę w zdobnictwie manuskryptów, a chłopi nadal pozostali przy swojej muzyce i tańcu.

Podbój Anglo-Normanów w XII w. przyniósł do Irlandii normańskie zwyczaje i kulturę. "The Carol" był popularnym normańskim tańcem, w czasie którego prowadzący śpiewał a wokół niego stali zgromadzeni tancerze, którzy powtarzali za nim pieśń. Taniec ten pokazywano w zdobytych irlandzkich miastach.
W literaturze z XVI w. wspomina się o trzech irlandzkich tańcach: Irish Hey, Rinnce Fada (long dance) i Trenchmore. o pierwszym jest mowa w liście napisanym przez Sir Henry'ego Sydney do Królowej Elżbiety i w 1569 r.: "Są wyśmienitymi i pięknie ubranymi tancerkami". Sydney ma na myśli dziewczęta wykonujące jig'a, które zobaczył w Galway. Dalej opisuje ustawienie w tańcu jako dwie proste linie, co sugeruje wczesną wersję.

W połowie XVI w. tancerze występowali w wielkich salach nowo wybudowanych zamków. Niektóre z tańców zostały przejęte przez angielskich najeźdźców i dotarły do dworu Królowej Elżbiety. Jednym z nich był Trenchmore, który był wcześniej starym tańcem plebejskim. w tym też czasie inny taniec, zwany "Hey" zyskał popularność Od tego czasu wstąpił inny styl tańca, który był popularny, gdzie tancerki puszczają się wokół swoich partnerów.
Gdy członkowie rodziny królewskiej przypłynęli do Irlandii, na wybrzeżu powitano ich tańcem dziewcząt. Kiedy król Jakub przybył do Kinsale, w hrabstwie Cork, w 1780 r. również przywitali go tancerze. Trójka ludzi stała obok siebie a każdy z nich trzymał białą chustkę. Szli w takt wolnej muzyki a za nimi podążały pary tancerzy również trzymających między sobą chustki. Tempo muzyki przyspieszało a tancerze wykonywali przeróżne żwawe figury.




Do tańca akompaniowała muzyka grana na dudach i harfie. w domach anglo-irlandzkiej arystokracji niekiedy nawet pan przyłączał się do tańczącej służby. Pląsano również na stypach, podczas których żałobnicy krążyli wspólnie wokół trumny.




W XVIII w. pojawili się w Irlandii Mistrzowie Tańca. Byli to wędrowni nauczyciele, którzy podróżując, uczyli tańczyć prostych ludzi. Mieli żywiołowe charaktery, co przejawiało się w noszonych przez nich strojach o jasnych barwach. Podróżowali od wioski do wioski mając za towarzystwo całe grono swoich uczniów. Najmłodsi tancerze nie wiedzieli jeszcze jaka jest różnica między prawą a lewą nogą, więc żeby temu zaradzić, nauczyciel wiązał źdźbło trawy lub siana na prawej lub lewej nodze i pouczał: "podnieś lewą trawiastą nogę", "podnieś prawą sianową nogę" itd. Ci młodzi ludzie nauczeni byli wzajemnej pomocy w tańcu, tak by nawet najmniej uzdolnieni mogli wynieść z niego radość. Poziom jednak był bardzo wysoki; solowych tancerzy darzono wielkim szacunkiem; czasem wręcz wyjmowano drzwi z zawiasów i kładziono je na ziemi, żeby solista mógł na nich zatańczyć.