Irlandzką nazwą reel'a jest "cor". w wydanej w 1598 r. książce "Wieści ze Szkocji" można odnaleźć takie oto zdanie: "Silas Duncan szedł przed nimi grając reill i tańcząc". Reel'a tańczyli przedstawiciele obu płci, zarówno kobiety jak i mężczyźni; z tym że kobiety wykonują ten rodzaj tańca w lekkich i delikatnych butach, które pozwalają na szybkie i dynamiczne podskoki. Reel jest szybszy niż jig ponieważ liczy się go na 4/4.

Jedną z pierwszych wzmianek o Rince Fada [Long Dance (Długi Taniec)], jest zdanie zamieszczone w jednej z publikacji z 1549 r., w której pewien pisarz zauważa i odnotowuje, iż było wiele podobieństw pomiędzy szkocką a irlandzką wersją tańca. Powszechnie panuje przekonanie, że taniec został przyniesiony przez migrujących robotników z Donegalu i Derry. w Rince Fada choreografia jest następująca: mężczyźni stoją w jednym rzędzie a naprzeciwko, w drugim - kobiety. Taniec rozpoczyna się na jednym z końców; stopniowo przechodzi na drugi koniec - aż zatańczą wszyscy.

The Harvest Time jig [Jig Żniw] jest tańcem pochodzącym z zachodniej Irlandii, datowany na XVIII wiek. Niezwykłe 98 było to, że brała w nim udział tylko połowa mężczyzn w stosunku do ilości kobiet. Mężczyzna stał w środku 8. trzymany przez dwie kobiety za ręce. w takim składzie tańczono. Układ wziął się stąd, iż wielokrotnie w trakcie żniw brakowało mężczyzn do pracy, ci bowiem wyruszali z domów na poszukiwania w inne okolice, gdzie mogli coś zarobić - do własnych domostw zaś wracali, kiedy skończył się sezon.
Jig znany pod nazwą The Piper's Dance [Taniec Dudziarzy] związany jest ze starym irlandzkim zwyczajem. Mówi się, że podczas starych zgromadzeń tanecznych, dudziarz opłacany był przez kobiety; datki zbierano do kapelusza. Oryginalny Taniec Dudziarzy wykonywany był przez wiele par, zgromadzonych wokół dudziarza.
Haymaker's Jig [Jig sianokosów] tańczy parzysta liczba osób, zwykle w składzie 10-osobowym; mężczyźni formują jedną linię, natomiast kobiety tworzą drugą, stojąc do nich twarzami.

The Sweets of May [Słodkości Maja], pochodzący z początków XIX wieku, został podobno zainspirowany corocznym tańcem elfów w wieczór 30 maja. Pewnego wieczoru stary Mistrz Tańca powracający z domu céilí, przechodził obok elfiej siedziby; zobaczył jej małych mieszkańców, którzy bawiąc się wykonywali m.in. tegoż jig'a. Kiedy rozbrzmiały oklaski, wszystkie kwiaty (jaskry, dzwoneczki) zakołysały się na swoich łodyżkach, a wtedy, w takt muzyki, rozległy się dzwonki.

The Cake Dance [Taniec Ciast] datowany na wczesny wiek XIX, nie był jakiś szczególny, ale wyróżniał się tym, że parze, która zatańczyła go najlepiej, wręczano w nagrodę ciasto. Takie spotkania były zwykle powiązane z różnymi dyscyplinami sportowymi. Ciasto piekła żona właściciela pubu albo właścicielka. Umieszczano je na czubku piki, na wysokości ok. 10 stóp, wokół której wieszano girlandy kwiatów. Wszyscy rozpoczynali taniec okrążając ciasto. Odpadali kolejno ci, którzy byli bardziej zmęczeni, a para, która wytrwała najdłużej, wygrywała ciasto. Dziś tańca już się prawie nie wykonuje.

The Bonfire Dance [Taniec Ogniska] - to delikatny i prosty reel, wykonywany w kole, w którym, wokół ogniska, tańczyli wespół młodzi ze starszymi. Liczba osób nie była ograniczona, ale zwykle tańczyło nie więcej niż sześć par. Tańczono w kole; partnerki po prawej stronie mężczyzn. Taniec związany jest ze starym zwyczajem pląsania wokół ogniska w wigilię 20-go czerwca (dzień Św. Jana). Jeśli nie można było rozpalić prawdziwego ogniska, pośrodku koła kładziono jakiś przedmiot, który miał je symbolizować.