Wszystko o strojach

Stroje dzisiejszych tancerzy są odzwierciedleniem ubiorów z VIII w. Sukienki są kopiami tradycyjnych irlandzkich chłopskich sukien sprzed dwustu lat; zdobione są manualnie wykonywanymi haftami wzorowanymi na celtyckich wzorach zaczerpniętych z Księgi z Kells i irlandzkich krzyży. Na ramieniu noszone są kopie słynnej Broszy z Tary, które podtrzymują opadające na plecy szarfy. Karmazynowa spódnica sięgała zwykle kostek, górna część stroju miała prosty krój - na ogół była czarna. Z powstaniem Gaelic League [Ligi Gaelickiej] w 1893 podstawowym strojem kobiecym stała się biała sukienka z matrycą harfy, do której dodatkiem na wierzch był zielony szal z kapturem albo peleryna. Ta ostatnia stopniowo zanikała, aż całkowicie obumarła, jej pozostałością jest stylizowana przy dzisiejszej sukience szarfa. Harfa natomiast pozostała jako forma przewiązania wokół talii, co można jeszcze niekiedy zaobserwować w niektórych szkołach.
Zaplatające się we wzorze linie oznaczały nieskończoność życia, a ulubionymi kolorami były zieleń, biel i szafran. Czerwieni unikano z powodu skojarzeń z Anglią, która przez lata okupowała Zieloną Wyspę. Starodawni Irlandczycy kochali się w jasnych barwach: łagodnych, spokojnych. Zazwyczaj noszono stroje o jednolitej tonacji, kreacja posiadająca więcej niż jedno zabarwienie była oznaką wysokiej pozycji w społeczeństwie. Około XII wieku ważnym elementem damskiego stroju były złote hafty. Koronkowe kołnierze weszły do mody około XVIII wieku wraz z wyprodukowaniem pierwszych koronek z Carrickmacross i Limerick. Te elementy irlandzkiej kultury obecne są w strojach do dziś.

Stosowano różne kolory do kreacji, od pasteli do fluorescencyjnych żółci, zieleni i pomarańczy. Na początku lat '80 sukienki były przeważnie z czarnego aksamitu. Natomiast pod koniec wieku pojawiły się też inne, zwykle ciemne, np. granat czy czerwień, jako materiału używano prawie zawsze aksamitu. Popularny był szydełkowany kołnierzyk.
Dzisiaj sukienki są bardzo sztywne; dolna część składa się na ogół z trzech fałd. Wiele jest sukienek dwubarwnych; kontrastowo zestawia się lamówki, fałdy, górę sukienki, mankiety. Szarfa jest hic et nunc "dwuramienna" - spada na plecach prosto w dół, w przeciwieństwie do dawniejszej, która, w kształcie latawca, przymocowana była na jednym ramieniu. Wzornictwo wykonuje się dziś maszynowo i całościowo. w większości stosuje się wzory celtyckie, zmienia się jedynie ich temat, myśl. Powszechne jest obrazowanie wzorów na podobieństwo znanych mitów czy historii. Ostatnio znów wraca się do wzorów geometrycznych, robionych niemalże w zupełności z plecionek haftowanych i naszywanych. 
Tkaniny są różnorodne: aksamit, gabardyna, satyna, czysty jedwab, koronki; stosuje się także metaliczne lamówki tudzież cekiny.Moda adoptowana przez wielu starszych tancerzy była dla wielu grup tanecznych inspiracją do tworzenia własnej. w światowej sławy Riverdance'ie styl, którym posługuje się Jean Butler stał się pierwowzorem dla "światka tanecznego". Chodzi konkretnie o sukienkę "księżniczki" - krótką, delikatną, szytą z koła, niemal bez haftów. Dalszą zmianą, wprowadzoną przez to przedstawienie, stało się powszechne noszenie przez mężczyzn spodni; weszło to na dobre do zwyczaju i praktyki i jako takie zostało zaakceptowane; dziś chłopcy poniżej 10 lat nie mogą nosić kiltów a liczba mężczyzn noszących spodnie przewyższa liczbę noszących kilty.